Ορέστης
του Ευριπίδη
σκηνοθεσία Γιάννης Κακλέας
Η Μαίρη Μηνά υποδύεται την Ηλέκτρα, αδερφή του Ορέστη (Άρης Σερβετάλης) και σύμβολο της αγάπης προς τον πατέρα ανά τους αιώνες., υπό την καθοδήγηση του Γιάννη Κακλέα. 
Ο Γιάννης Κακλέας επιστρέφει, καταθέτοντας την πρώτη του σκηνοθεσία αρχαίας ελληνικής τραγωδίας με τον "Ορέστη" του Ευριπίδη, με τον Άρη Σερβετάλη στον προταγωνιστικό ρόλο 
«Ο Άρης Σερβετάλης, που εκτός από το ρόλο του Ορέστη επιμελήθηκε και την κινησιολογία της παράστασης ξεχώρισε στο ρόλο του, κυρίως για τις εκρήξεις του στο λόγο και την κίνηση.» 
ΟΡΕΣΤΗΣ: «Πατέρα μου, με πρόδωσαν όπως προδώσανε κι εσένα· και σε άφησαν, να παραδέρνεις μόνος μέσα στις συμφορές σου. Πες μου· εσύ γιατί τώρα που έφυγε κι αυτός –που ήλπιζα να είναι ο σωτήρας μου, άλλος κανείς δεν μου έμεινε από εσένα· -πώς, από πού να φύγω κι εγώ, από το Άργος· από τον θάνατό μου, εδώ πες μου, πώς θα ξεφύγω-;»
ΟΡΕΣΤΗΣ του Ευριπίδη – σκηνοθεσία Γιάννης Κακλέας
Ο Γιάννης Κακλέας επιστρέφει στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου Επίδαυρο καταθέτοντας την πρώτη του σκηνοθεσία αρχαίας ελληνικής τραγωδίας με τον Ορέστη του Ευριπίδη, στη μετάφραση του Γιώργου Χειμωνά. Στο ρόλο του Ορέστη ο εξαιρετικός ‘Αρης Σερβετάλης, ενώ δίπλα του πρωταγωνιστεί ένας λαμπερός θίασος ηθοποιών που ξεχωρίζουν για τις ερμηνευτικές τους ικανότητες μεταξύ των οποίων: η Μαίρη Μηνά ως Ηλέκτρα, ο Πάνος Βλάχος ως Μενέλαος, ο Γιώργος Ψυχογιός ως Τυνδάρεως, ο Αιμιλιανός Σταματάκης ως Πυλάδης, η Νικολέτα Κοτσαηλίδου ως Ωραία Ελένη, ο Ζερόμ Καλούτα ως Φρύγας.
Βρισκόμαστε στο Άργος. Η Ηλέκτρα και ο Ορέστης νέοι, πληγωμένοι, εύθραυστοι, απροστάτευτοι και ευάλωτοι, ασφυκτιώντας μέσα στον μύθο τους, μετατρέπονται σε άγρια ζώα. Αποδιωγμένοι μετά την πράξη τους γίνονται από παιδιά βασιλέων μιάσματα στην ίδια τους την οικογένεια και ανεπιθύμητοι στην ίδια τους την πατρίδα. O Μενέλαος και η Ελένη φτάνουν από την Τροία. Τα δύο αδέλφια ελπίζουν στην παρέμβαση του Μενέλαου, αλλά ούτε αυτός ούτε ο Τυνδάρεως σκοπεύουν να τους βοηθήσουν. Ο Ορέστης στρέφεται τότε στον Πυλάδη. Οι δυο τους, με τη βοήθεια της Ηλέκτρας, σχεδιάζουν ένα πλάνο εκδίκησης με θύματα την Ελένη και την κόρη της, Ερμιόνη. Την τελική λύση έρχεται να δώσει η παρέμβαση του από μηχανής θεού, Απόλλωνα.
Στον Ορέστη ο Ευριπίδης πιάνει το νήμα του μύθου των δύο αδερφών, του Ορέστη και της Ηλέκτρας, αμέσως μετά τη δολοφονία της Κλυταιμνήστρας, για να τον φέρει πιο κοντά στα ανθρώπινα μέτρα και να μιλήσει για την επιβίωση των νέων σ’ έναν κόσμο που καθορίζεται από συνθήκες που τους ξεπερνούν. Βυθίζει τους ήρωες του στο σκοτάδι της θλίψης, της απελπισίας και της απόγνωσης αναζητώντας το Φως. Ο Ορέστης του Ευριπίδη (408 π.Χ.) συνιστά ένα καίριο σχόλιο στη λειτουργία της αθηναϊκής δημοκρατίας.Θεωρείται το τελευταίο έργο του ποιητή που παραστάθηκε στην Αθήνα πριν την αναχώρηση του για τη Μακεδονία και πραγματεύεται την τύχη των νεαρών μητροκτόνων μετά το έγκλημα.